Camperlife.eu Theo en Corrie Keek

30aug/190

Nederland (3)

In augustus zijn de bosvruchten rijp. En dat treft. Rondom de camperplaats in Hoogeveen staat het vol bramenstruiken, dus: plukken maar. Totdat ….. er een vriendelijke meneer aan komt fietsen. Hij vraagt of we wel weten dat we in overtreding zijn. Nee, hoezo? Meneer vertelt van zijn zwager die € 380,- boete heeft gekregen omdat hij bramen plukte. Nou ja zeg, dit is toch niet te geloven! Wie bedenkt nou dat dat niet mag!! We googlen en ja hoor: wie een braam plukt of iets anders “meeneemt” uit de natuur maakt zich schuldig aan stroperij. Boetes kunnen oplopen tot € 4100,- of een maand gevangenisstraf kan worden uitgedeeld. Belachelijk toch?! We plukken twee kilo bramen en maken er sap van. In de supermarkt zien we dat twee kilo bramen € 32,- zou moeten kosten!! Wie zou dat er voor willen betalen?

Met de verjaardag van Corrie gaan we in Sleen naar het Festival Zoete Verleidingen in de tuin van de Sleenerhoeve. Er is veel variatie van huisgebakken taartjes tot bakspullen, de beste koffie- en theesoorten, chocolade, serviesgoed, bakboeken en jams. Naast specifieke zoete stands zijn er volop deelnemers met pure, ambachtelijke en originele producten. De molenaar maalt graan, er zijn workshops. Overal zijn terrasjes om te genieten van al het lekkers. We kopen een “Lekkerding”: een heerlijke likeur met vanille, sinaasappel en honing.
Brouwerij Huttenkloas trekt de aandacht van Edgar. Huttenkloas heet een misdadig lekker biertje te zijn. Er zit dan ook een verhaal achter. Huttenkloas was rond 1750 de meest beruchte struikrover en moordenaar uit Twente. Hij sloeg zijn slachtoffers met een bijl de “harses” in om aan geld te komen. Niemand durfde hem aan te geven want “denk der um, oene hoes is van hoalt en streu”. Uiteindelijk werd hij gearresteerd toen hij in de kleding van één van zijn slachtoffers naar de kerk ging. Huttenkloas bier, zo lekker, daar zou Kloas een moord voor doen!
We sluiten de dag af bij Route 34, een steakhouse in Erm zo’n twee kilometer vanaf Sleen.

We hebben een onrustige nacht. Vanwege de warmte staan dakluiken en de deur open, allen met een hor ervoor. Desondanks zitten er minstens 100 muggen in de camper die zich pas laten zien en vooral laten horen als we in bed liggen. We zijn er druk mee tot ’s nachts vier uur. Steeds als we denken dat we het gehad hebben, begint het gezoem weer en slaan we zo’n 10 muggen dood. Een mooie mug is een dooie mug.

De augustusmaand vordert gestaag. We gaan naar de kinderen, spreken af met Els en Reyer met wie we in vervolg op de gezamenlijke weken in Portugal nu al een datum prikken om volgend voorjaar samen naar het Sauerland te gaan.
We rijden naar Ahaus waar Nico en Holly staan en waar we tevens kennis maken met Frie en Pauline. Een paar meer dan gezellige dagen met z’n allen volgen. Tijdens een gezamenlijk drankje komt het gesprek op het “woeste” kapsel en vooral de baard van Theo. Een kapsel alla Nico zou Theo ook niet misstaan. Een geintje? Nee hoor, de volgende morgen komt Nico met de tondeuse aanzetten en moet Theo er aan geloven.

Als we in Zutphen met Jacky en Erik afspreken om een tochtje met de fluisterboot over de Berkel te gaan maken lijkt het weer ons parten te gaan spelen. We maken er desondanks een gezellige dag van. We maken een stadswandeling en kijken op het terras van het IJsselpaviljoen uit over de IJssel. Aan het eind van de middag komt zowaar de zon tevoorschijn.

Voor de vierde keer moeten we terug naar BM-Sat in Rijssen voor de sluiting in de satellietschotel. De financiële schade is inmiddels behoorlijk opgelopen: € 500,- voor de overleden dynamo vanwege door BM-Sat verkeerd aangesloten bedrading; € 80,- voor de aanschaf van een nieuwe kabel tussen de huishoudaccu en de tv-receiver terwijl dat het probleem niet was. Tot vier keer toe de brandstofkosten naar Rijssen, de betaalde man-uren om nog maar niet te spreken van de ergernis en de tijd die we er mee kwijt zijn. Vandaag wordt naar lang zoeken geconstateerd dat het probleem in de receiver moet zitten. Er worden wat onderdelen vervangen. Of het probleem nu is verholpen? We wachten het af! Wat betreft het nemen van verantwoordelijkheid voor gemaakte fouten is niets veranderd. De schade blijft voor onszelf.

De ervaring met de apotheek kan een soap genoemd worden. Op de rekening van november 2018 van zorgverzekeraar Zilveren Kruis is een bedrag van € 31,77 teveel berekend voor medicijnen. Zilveren Kruis meldt dat we ons tot de apotheek moeten wenden omdat deze de kosten aan Zilveren Kruis heeft doorberekend. Tijdens een gesprek met de apotheek wordt toegezegd dat het met Zilveren Kruis geregeld gaat worden en dat verrekening met een volgende nota zal plaatsvinden. Nou, niet dus! Opnieuw bellen is weinig zinvol; na het overwinteren gaan we eind mei 2019 naar de apotheek om de zaak ter plekke te regelen. In eerste instantie zegt men doodleuk dat er niets meer aan gedaan kan worden omdat in 2019 niets meer verrekend wordt met nota’s van 2018. We verwijzen naar het telefoongesprek van november 2018 en het feit dat de apotheek daarna in gebreke is gebleven. Na veel vijven en zessen gaat men overstag en wordt beloofd het alsnog te regelen.
Kun je net denken! De volgende nota van Zilveren Kruis: er is niets verrekend en wat erger is – er is opnieuw een fout door de apotheek gemaakt; dit keer is er € 6,18 teveel berekend waardoor het te vergoeden bedrag nu € 37,95 bedraagt. Terug dus naar de apotheek. De apothekersassistente haalt de apotheker erbij. Vervolgens kost het een uur om alles rond te krijgen. Tenminste ….. dat hopen we. Van terugbetaling van € 37,95 kan geen sprake zijn. We zullen een creditnota van Zilveren Kruis krijgen van € 60,40 en een debetnota van € 22,45. Ach ja, waarom zal het gemakkelijk gaan als het ook moeilijk kan. Nu maar hopen dat het eindelijk eens goed gaat komen.. Maar ….. de aanhouder wint. Wat hebben we hier van geleerd? In het vervolg de medicijnen contant betalen bij de apotheek zodat de nota ter plekke gecontroleerd kan worden; op zelf betalen komt het toch neer.
En ja, geld is de wortel van alle kwaad maar het blijft nooit lang genoeg in huis om wortel te schieten.

Bij Bea en Dik vieren we de 4-jarige verjaardag van Hunter. Bea heeft ijs voor hem gemaakt: yoghurt met hondenbrokken. Verder wordt Hunter getrakteerd op enkele gróóóte botten. Als Cane Corso mag hij er met zijn 55 kg dan ook zijn! Ook de van Marokkaanse tasjes gehaakte vlaggetjes komen weer eens van pas. Na een meer dan gezellig weekend nemen we afscheid: tot volgend jaar!

We spreken op de camperplaats in Putten af met Gerda/Jan en Netty/Rob. Gezellig! Het is (te) warm. Onder de luifels hebben we veel bij te kletsen. Om van wat campergewicht af te komen zetten we alle aangebroken flessen op tafel om de “restjes” op te drinken. Met het avondeten gebeurt hetzelfde. Iedereen “levert wat in” en met elkaar hebben we een smakelijke maaltijd.
We lopen naar het 2 km verder gelegen dorp. We eten een ijsje en blijven daarna hangen op een terrasje. Het biertje smaakt best, evenals de bitterballen. We beperken ons tot kletsen, kletsen en kletsen. Het gezang, zoals vorig jaar tijdens de gezamenlijke reis door Tsjechië, blijft achterwege. De dagen vliegen voorbij. Waar zullen we elkaar in het najaar weer zien? Frankrijk – Spanje?

Op 1 september is Edgar jarig. Hij viert het op zaterdag 31 augustus. Deze keer staat de camper niet bij Edgar en Lore in Eefde maar in Wageningen bij Sigrid en Nick. Met hen rijden we naar Eefde. Het verjaardagsfeestje bij Edgar duurde de laatste jaren tot in de hééle kleine uurtjes. We vinden het voor ons een beetje veel van het goede worden.
Het is warm. Na de koffie/thee met door Lore drie soorten zelfgemaakt gebak nemen we met z’n allen een duik in het zwembad. Vanaf het dak van het tuinschuurtje springen we naar beneden. We zeiden nog zo: geen bommetje! Voor de laatste keer dit jaar zijn we een middag met het gezin bij elkaar. Na het avondeten druppelen de vrienden binnen. We vertrekken met Sigrid en Nick als het feest nog in volle gang is en verder duurt tot ….. We zeggen Edgar en Lore gedag voor dit jaar. Het is elk jaar toch weer even een ding om, na elkaar een aantal maanden regelmatig te hebben gezien/gesproken, voor zo lange tijd weer op pad te gaan.

Na een zondag met Sigrid en Nick is het ook daar tijd om afscheid te nemen. Raar om nu in Wageningen weg te gaan en hen volgend voorjaar in het nieuwe huis in Giesbeek terug te vinden. We hebben Sigrid in het verleden vier keer helpen verhuizen – deze winter gaat dat niet lukken. Er blijft vast wel wat te klussen over.

De maand augustus is voorbij. Voor september staat nog een bezoek aan George en Bernadette op het programma. Na jarenlang zwerven hebben zij een vaste stek in Egmond aan Zee gevonden. Natuurlijk willen we even kijken waar ze terecht zijn gekomen. Vervolgens is het de bedoeling dat we met Theo/Christien naar de Camper/caravansalon in Düsseldorf gaan; het is met 13 hallen op meer dan 214.000m² ‘s werelds grootste beurs voor caravans en campers.
Na de beurs zit onze tijd in Nederland erop en hopen we richting zuiden weer en route te gaan naar …….. ??

Gearchiveerd onder: Nieuws Laat een reactie achter
Reacties (0) Trackbacks (0)

Nog geen reacties


Leave a comment

*

Nog geen trackbacks.